Karin Spaink is dood.

Haar dood was zelfgekozen, nadat ze door haar MS vanaf 2023 fysiek zeer sterk achteruit ging.

Er zijn weinig mensen die ik zo bewonderde als haar.
Een ongelofelijke power ondanks haar brakke lijf. Zeer, zeer intelligent, onafhankelijk, empathisch. Een moreel kompas om u tegen te zeggen. Fantastische muzieksmaak, een ongekend doorzettingsvermogen.

Ik heb haar maar een paar keer ontmoet, bij concerten (denk Einstürzende Neubauten en aanverwanten) en lezingen. We stuurden elkaar in de jaren ´90 nog ooit mixtapes, maar hielden er eigenlijk ook direct weer mee op omdat de ander alle muziek die de één stuurde, al bleek te kennen.

In die tijd was ik eerlijk gezegd stapelverliefd op haar. Niet dat ik dat ooit heb gezegd, want zo goed kenden we elkaar niet en ze zat duidelijk niet te wachten op het zoveelste starstruck jongetje. Dat was niet erg, in sommige mensen brandt zo'n heldere vlam dat je er niet dicht bij hoeft te staan om die te zien.

Ze vervulde een onmisbare rol in het ontmaskeren van bullshit, het aanjagen van emancipatie van oa chronisch zieken en vrouwen, en het aanjagen van verzet tegen het afkalven van mensenrechten.
Ze had al in het beginstadium van internet een belangrijke rol in het opkomen voor internetvrijheid en privacy, en was medeoprichter van Bits of Freedom .

Haar boeken en artikelen over de tussen-de-oren-maffia (yep, deze term is door haar gecoind), chronische ziekte en seksualiteit, feminisme, privacy en internet hebben me zo ontzettend veel geleerd. En niet alleen haar columns (ik geloof dat niemand of bijna niemand anders zo lang vaste columnist is geweest als zij), maar vooral ook haar daden in haar leven en dat van anderen.

Spaink was bovenal moedig.
Staat er ellende voor je deur? Dan ga je die aan.

Twee voorbeelden die een onuitwisbare indruk op me maakten:
Toen Karin borstkanker kreeg, en haar borsten geamputeerd moesten worden, poseerde ze daarna met ontbloot bovenlijf voor een prachtige publieke foto. Want: dit overkomt vele vrouwen, en Karin weigerde zich te verstoppen omdat ze niet meer aan een schoonheidsideaal voldeed.

En toen haar hartsvriendin alvleesklierkanker bleek te hebben, en vreesde alleen te sterven, trouwden ze, waarna haar vrouw 6 maanden later stierf.

Onafhankelijkheid was het sleutelwoord in Spaink's leven, zoals ze zelf prachtig schrijft in haar vaarwel.

Ik heb erg getwijfeld welke foto ik bij dit bericht zou plaatsen. Ik vind de foto van haar na de amputatie misschien wel de sterkste, omdat haar karakter daar zo goed in doorschijnt - maar het is ook een beeld van toen ze net van de chemo af was en er veel zieker uitzag dan de laatste jaren. Misschien is een recente foto een beter idee, maar ik koos toch maar voor deze foto van Gon Buurman uit 1991, uit de tijd dat ik haar nog wel eens sprak.

Dankjewel Karin, voor alles wat je was en deed, en voor wie je was. Wat jammer dat we elkaar hebben gemist bij het laatste Einstürzende concert in Amsterdam: ik zag je Canta nog staan.

De wereld is vandaag één van haar mooiste mensen verloren.